Əkinçilikdə suvarmanın nəticəsi yalnız tarlaya verilən suyun həcmi ilə müəyyən edilmir. Suyun vaxtı, verilmə üsulu, keyfiyyəti və torpağın həmin suyu qəbul etmək qabiliyyəti bitkinin inkişafına birlikdə təsir göstərir. Eyni miqdarda su iki müxtəlif üsulla tətbiq edildikdə məhsuldarlıq və su itkisi baxımından fərqli nəticələr yarana bilər. Buna görə müasir əkinçilikdə əsas məqsəd çox su vermək deyil, bitkinin ehtiyacını doğru zamanda və uyğun üsulla qarşılamaqdır.
Suvarmanın vaxtı xüsusilə bitkinin kritik inkişaf mərhələlərində mühüm rol oynayır. Cücərmə, çiçəkləmə, meyvə və dənin formalaşması kimi mərhələlərdə yaranan su stressi bəzi bitkilərdə sonradan verilən əlavə su ilə tam kompensasiya olunmaya bilər. Digər tərəfdən torpağın daim normadan artıq nəm saxlanılması kök zonasındakı oksigen rejimini poza və bəzi xəstəliklərin inkişafına şərait yarada bilər. Buna görə suvarma cədvəli təqvimdən daha çox torpağın və bitkinin real vəziyyətinə əsaslandıqda daha səmərəli nəticə verir.
Suyun öz keyfiyyəti də məhsula təsir edən mühüm amildir. Suvarma suyunda duzların və müəyyən ionların yüksək konsentrasiyası uzunmüddətli istifadə zamanı torpaqda duzlaşma və struktur problemləri yarada bilər. Xüsusilə yüksək buxarlanmanın müşahidə olunduğu quraq ərazilərdə su torpaqdan buxarlandıqca duzların kök zonasında toplanması riski artır. Buna görə suvarma suyunun kimyəvi göstəricilərinin analiz edilməsi və nəticələrə uyğun torpaq-su idarəçiliyinin qurulması məhsuldarlığın qorunması üçün vacibdir.
Damcı və digər mikro-suvarma texnologiyalarının yayılmasının əsas səbəblərindən biri suyun bitkinin kök zonasına daha hədəfli çatdırılmasıdır. Bu sistemlər düzgün layihələndirilib idarə edildikdə suyun lazımsız sahələrə yayılmasını və bəzi buxarlanma itkilərini azaltmağa kömək edə bilər. Eyni zamanda su ilə birlikdə qida maddələrinin dəqiq tətbiqinə imkan verən fertiqasiya üsulları xüsusilə intensiv bağçılıq və tərəvəzçilikdə geniş istifadə olunur. Lakin hər sistemin səmərəsi torpaq, bitki, iqlim və idarəetmə şəraitindən asılı olduğuna görə vahid həll bütün təsərrüfatlar üçün uyğun hesab edilmir.
Rəqəmsal texnologiyalar suvarmanın keyfiyyətinə nəzarəti daha da dəqiqləşdirir. Torpaq rütubəti sensorları kök zonasındakı vəziyyəti ölçə, meteoroloji stansiyalar temperatur, külək və yağıntı məlumatlarını təqdim edə, peyk müşahidələri isə bitkinin inkişafındakı dəyişiklikləri geniş sahələr üzrə göstərə bilir. Bu məlumatların birlikdə qiymətləndirilməsi suvarmanın vaxtının və normasının daha düzgün müəyyənləşdirilməsinə imkan yaradır. Nəticədə suvarma təxminə əsaslanan əməliyyatdan ölçülə və təhlil edilə bilən istehsal prosesinə çevrilir.
Keyfiyyətli suvarmanın yekun nəticəsi məhsul yığımı zamanı daha aydın görünür. Məqsəd yalnız hektardan daha çox məhsul götürmək deyil, bazarın tələb etdiyi ölçü, görünüş və digər keyfiyyət göstəricilərinə uyğun məhsul yetişdirməkdir. Suyun düzgün idarə olunması bununla yanaşı fermerin enerji və su xərclərini optimallaşdıraraq istehsalın iqtisadi nəticəsinə təsir göstərə bilər. Beləliklə, suvarmanın keyfiyyəti tarlada görünməyən bir idarəetmə prosesi olsa da, onun nəticəsi həm məhsulun miqdarında, həm keyfiyyətində, həm də təsərrüfatın gəlirində üzə çıxır.
