Dünya kənd təsərrüfatında məhsuldarlığın artırılması artıq yalnız daha geniş ərazilərin əkin dövriyyəsinə cəlb edilməsi ilə əlaqələndirilmir. Əsas istiqamət mövcud torpaq, su, toxum, enerji və əmək resurslarından daha səmərəli istifadə etməklə hər hektardan əldə edilən nəticəni yaxşılaşdırmaqdır. Əhali artımı, iqlim dəyişmələri və istehsal xərclərinin yüksəlməsi fermerləri daha dəqiq təsərrüfat idarəçiliyinə sövq edir. Bu səbəbdən müasir əkinçilikdə bolluq anlayışı resursların düzgün bölüşdürülməsi ilə getdikcə daha sıx əlaqələndirilir.
FAO-nun qlobal qiymətləndirmələrinə görə, kənd təsərrüfatı dünyada şirin su götürülməsinin 70 faizindən çoxunun payına düşür və bu göstərici su ehtiyatlarından səmərəli istifadənin nə qədər vacib olduğunu göstərir. Eyni zamanda kənd təsərrüfatı torpaqlarının deqradasiyası istehsal potensialını zəiflədən əsas problemlərdən biri olaraq qalır. Belə şəraitdə fermer üçün yalnız daha çox məhsul yetişdirmək deyil, hər kubmetr sudan və hər hektar torpaqdan daha yüksək nəticə əldə etmək vacibləşir. Bu yanaşma istehsalın iqtisadi səmərəliliyini artırmaqla yanaşı təbii ehtiyatların qorunmasına da xidmət edir.
Səmərəli təsərrüfatçılığın əsas elementlərindən biri sahənin xüsusiyyətlərinə uyğun istehsal planının hazırlanmasıdır. Torpağın münbitliyi, rütubət səviyyəsi, əvvəlki mövsümdə yetişdirilmiş bitkilər, hava şəraiti və su təminatı nəzərə alınmadan aparılan əkin əlavə xərc və məhsul itkisi yarada bilər. Buna görə müasir fermerlər torpaq analizləri, meteoroloji məlumatlar, peyk təsvirləri və məhsuldarlıq xəritələrindən daha geniş istifadə etməyə başlayırlar. Bu məlumatlar hansı sahəyə nə qədər toxum, su və qida maddəsi lazım olduğunu daha dəqiq müəyyənləşdirməyə imkan verir.
Dəqiq əkinçilik texnologiyalarının yayılması da təsərrüfatların idarə edilməsində yeni mərhələ formalaşdırır. GPS ilə idarə olunan texnika, sahə sensorları, dronlar, avtomatlaşdırılmış suvarma və dəyişən norma ilə gübrələmə sistemləri resursların bütün tarlaya eyni miqdarda deyil, real ehtiyaca uyğun tətbiqinə imkan yaradır. Bunun nəticəsində fermer lazımsız xərcləri azaltmaqla yanaşı məhsuldarlıq fərqlərinin səbəblərini daha yaxşı müəyyən edə bilir. Texnologiya burada fermer təcrübəsini əvəz etmir, əksinə qərarların daha dəqiq verilməsinə kömək edən vasitəyə çevrilir.
Səmərəlilik məhsul yığımından sonra da davam etməlidir. Məhsulun düzgün saxlanılmaması, daşınma zamanı zədələnməsi və bazara gec çatdırılması tarlada əldə edilən yüksək nəticənin bir hissəsinin itirilməsi ilə nəticələnə bilər. Buna görə müasir təsərrüfat modeli əkin, qulluq və məhsul yığımı ilə yanaşı saxlama, logistika və satış mərhələlərini də vahid sistem kimi nəzərdən keçirir. Fermer yalnız çox məhsul istehsal etdikdə deyil, həmin məhsulun mümkün qədər böyük hissəsini bazara keyfiyyətli şəkildə çatdıra bildikdə real iqtisadi nəticə əldə edir.
Gələcəkdə əkinçilikdə üstünlük daha çox resursa sahib olan təsərrüfatdan çox, mövcud resursunu daha düzgün idarə edən təsərrüfatın tərəfində ola bilər. Torpağın qorunması, suyun qənaətlə istifadəsi, texnologiyanın məqsədyönlü tətbiqi və istehsal prosesinin davamlı izlənilməsi hər hektarın potensialından daha dolğun yararlanmağa şərait yaradır. Beləliklə, bolluğun miqyası yalnız əkin sahəsinin böyüklüyü ilə deyil, həmin sahənin nə qədər ağıllı idarə olunması ilə müəyyənləşir. Səmərəli təsərrüfatçılıq bu baxımdan qlobal ərzaq istehsalının gələcəyini müəyyən edən əsas istiqamətlərdən birinə çevrilir.
