İqlim dəyişmələri kənd təsərrüfatında suvarma ilə bağlı köhnə qaydaların yenidən nəzərdən keçirilməsini zəruri edir. Temperaturun yüksəlməsi, yağıntıların mövsümi bölgüsündə dəyişikliklər və daha uzun quraqlıq dövrləri bir çox bölgələrdə bitkilərin su tələbatına birbaşa təsir göstərir. Əvvəllər uzun illərin orta göstəricilərinə əsasən hazırlanmış suvarma təqvimi yeni şəraitdə hər mövsüm eyni nəticəni verməyə bilər. Fermerin suvarma qərarı buna görə daha çevik və real hava məlumatlarına əsaslanan sistemə keçməlidir.

İqlim dəyişdikcə yalnız yağışın ümumi miqdarı deyil, onun düşmə vaxtı və intensivliyi də əhəmiyyət daşıyır. Bir neçə saat ərzində düşən güclü yağış torpağın bütün su ehtiyacını ödəməyə bilər, çünki suyun müəyyən hissəsi səth axını ilə sahədən uzaqlaşa bilər. Digər tərəfdən uzun müddət zəif yağıntı olmaması torpağın kök zonasında ciddi rütubət çatışmazlığı yarada bilər. Buna görə yağışın millimetrlə ümumi miqdarından əlavə, onun torpaqda nə qədər saxlanıldığını bilmək vacibdir.

FAO kənd təsərrüfatının qlobal şirin su götürülməsinin təxminən 72 faizini təşkil etdiyini bildirir. Eyni zamanda təşkilat 1,2 milyard insanın ciddi su məhdudiyyətlərinin mövcud olduğu kənd təsərrüfatı ərazilərində yaşadığını qeyd edir. İqlim dəyişmələrinin su dövranına əlavə təzyiq yaratması mövcud su ehtiyatlarının daha səmərəli idarə edilməsini mühüm ərzaq təhlükəsizliyi məsələsinə çevirir. Bu səbəbdən gələcək suvarma strategiyaları yalnız məhsuldarlığı deyil, su ehtiyatlarının uzunmüddətli davamlılığını da nəzərə almalıdır.

Yeni şəraitdə hava proqnozu ilə suvarma sistemlərinin inteqrasiyası xüsusi əhəmiyyət qazanır. Yaxın günlərdə güclü yağış gözlənilirsə, avtomatlaşdırılmış sistem suvarmanı azalda və ya dayandıra bilər. Əksinə, istilik dalğası və yüksək buxarlanma proqnozlaşdırıldıqda torpağın mövcud rütubəti ilə bitkinin gözlənilən ehtiyacı əvvəlcədən müqayisə edilə bilər. Beləliklə, suvarma baş vermiş hadisəyə gecikmiş reaksiya verməkdən çıxaraq qabaqlayıcı idarəetmə vasitəsinə çevrilir.

İqlimə uyğunlaşma yalnız texnologiya ilə məhdudlaşmamalıdır. Torpağın üzvi maddəsinin və strukturunun qorunması, yağış suyunun toplanması, uyğun bitki və sortların seçilməsi, suvarma vaxtının optimallaşdırılması və su itkisi yüksək olan infrastrukturların yenilənməsi birlikdə həyata keçirilməlidir. Su mənbəyindən tarlaya qədər bütün sistemin səmərəliliyi artırılmadan yalnız son nöqtədə yeni avadanlıq quraşdırmaq problemi tam həll etməyəcək. Buna görə gələcəyin su siyasəti təsərrüfat, hövzə və region səviyyəsində əlaqələndirilmiş yanaşma tələb edir.

İqlim dəyişdikcə fermerin ən böyük üstünlüyü dəyişikliklərə tez uyğunlaşmaq bacarığı olacaq. Dünən düzgün hesab edilən suvarma intervalının sabah eyni nəticəni verməyəcəyi şəraitdə real məlumat, çevik texnologiya və sağlam torpaq daha böyük əhəmiyyət qazanır. Məqsəd hər il daha çox su tapmaq deyil, dəyişən şəraitdə mövcud su ilə davamlı istehsalı qorumaqdır. İqlim dəyişirsə, kənd təsərrüfatının suvarma düşüncəsi də onunla birlikdə dəyişməlidir.