Məsələnin digər tərəfi qarşıdakı onilliklərdə kənd təsərrüfatından daha böyük həcmdə məhsul tələb olunmasıdır. Mövcud proqnozlara əsasən, 2050-ci ilə qədər ərzaq, yem və lif istehsalının 2012-ci illə müqayisədə təxminən 50 faiz artırılması lazım gələcək, eyni dövrdə şirin suya ümumi tələbatın da yüksələcəyi gözlənilir. Bu isə kənd təsərrüfatının əvvəlki üsullarla sadəcə daha çox su götürərək istehsalı artırmasının uzunmüddətli həll olmadığını göstərir. Əsas hədəf hər kubmetr sudan daha çox məhsul və iqtisadi dəyər əldə edə bilən sistemlərin qurulmasıdır.
Suvarılan torpaqların qlobal ərzaq istehsalındakı rolu bu məsələnin nə qədər mühüm olduğunu göstərən ən aydın nümunələrdəndir. Dünyadakı əkin sahələrinin təxminən 23 faizi suvarma üçün təchiz edilsə də, həmin sahələr qlobal bitkiçilik məhsullarının dəyərinin 48 faizini formalaşdırır və suvarılan ərazilərdə məhsuldarlıq yağışdan asılı sahələrlə müqayisədə orta hesabla 76 faiz yüksəkdir. Bununla yanaşı, suvarılan torpaqların 60 faizdən çoxunun yüksək və ya çox yüksək su stressinin yaşandığı ərazilərdə yerləşməsi mövcud sistemlərin nə qədər həssas olduğunu göstərir. Deməli, ərzaq istehsalını qorumaq üçün suvarmanı genişləndirməklə yanaşı, mövcud infrastrukturu daha qənaətli və çevik sistemlərə çevirmək tələb olunur.
2026-cı ilin qlobal ərzaq göstəriciləri problemin sosial tərəfinin də böyük olduğunu nümayiş etdirir. Son hesablamalara əsasən, 2025-ci ildə dünyada təxminən 645 milyon insan aclıqla üzləşib, sağlam qidalanmanın iqtisadi baxımdan əlçatan olmadığı insanların sayı isə təxminən 2,7 milyard nəfər olaraq qiymətləndirilir. Eyni zamanda münaqişələr, iqlim hadisələri, gübrə və enerji xərcləri ərzaq sistemlərinin həssaslığını daha da artırır. Belə şəraitdə etibarlı su təminatı yalnız fermerə yüksək məhsul vermir, bazarlarda ərzaq təklifinin sabitliyinin qorunmasına da xidmət edir.
Su təhlükəsizliyi buna görə yalnız yeni bəndlər, kanallar və su anbarları tikməkdən ibarət deyil. Müasir yanaşma su itkilərinin azaldılmasını, torpaq rütubətinin qorunmasını, yağış suyunun toplanmasını, yeraltı ehtiyatların nəzarətli istifadəsini, təmizlənmiş suyun təhlükəsiz şəkildə yenidən istifadəsini və rəqəmsal nəzarət sistemlərini eyni strategiyada birləşdirir. Su, enerji, ərzaq və ekosistemlər arasında əlaqənin birlikdə nəzərə alınması resurslar arasında yaranan rəqabəti azaltmağa və daha balanslı istehsal modeli qurmağa imkan verir. 2026-cı ildə beynəlxalq səviyyədə bu inteqrasiya olunmuş yanaşmanın daha geniş şəkildə təşviq edilməsi də təsadüfi deyil.
Nəticədə ərzaq təhlükəsizliyinə aparan yolun başlanğıcında suyun dayandığı getdikcə daha aydın görünür. Su çatışmadıqda torpaq məhsul vermir, məhsul azaldıqda bazarda təklif zəifləyir, qiymətlər yüksəlir və ən çox aşağı gəlirli ailələr zərər görür. Əksinə, su ehtiyatları düzgün idarə olunduqda fermer daha sabit istehsal həyata keçirə, kənd təsərrüfatı iqtisadiyyatı güclənə və ərzaq bazarı iqlim şoklarına qarşı daha davamlı ola bilər. Buna görə gələcəyin ərzaq siyasəti əslində eyni zamanda gələcəyin su siyasəti olacaq.
