Dünyada istehlakçıların məhsul seçiminə təsir edən amillər dəyişdikcə yerli istehsalın qarşısında tamamilə yeni imkanlar yaranır. Vaxtilə yalnız müəyyən bir bölgədə tanınan qida, içki, tekstil, əl işi və kənd təsərrüfatı məhsulları düzgün strategiya qurulduqda daha böyük bazarların tanınmış brendinə çevrilə bilir. Burada əsas üstünlük istehsalın həcmindən çox məhsulun fərqliliyinin alıcıya düzgün təqdim edilməsidir. Kiçik istehsalçı üçün yerli mənşə artıq məhdudiyyət deyil, əksinə, güclü marketinq üstünlüyünə çevrilə bilər.
Belə məhsulların yüksəlişində ilk mərhələ standartlaşdırmadır. Eyni məhsul hər dəfə fərqli keyfiyyətdə bazara çıxırsa, onun davamlı brend yaratması olduqca çətinləşir. Buna görə xammalın seçilməsindən qablaşdırmaya, saxlanmadan daşınmaya qədər bütün istehsal zəncirinin müəyyən standartlara uyğunlaşdırılması vacib olur. Bölgə daxilində onlarla kiçik istehsalçının ortaq keyfiyyət prinsipləri əsasında fəaliyyət göstərməsi isə məhsulun bazardakı etibarını daha sürətlə artıra bilər.
İkinci mühüm məsələ məhsulun mənşəyinin kommersiya dəyərinə çevrilməsidir. Alıcı artıq yalnız qabın içində nə olduğunu deyil, onun harada, hansı ənənə ilə və hansı xüsusiyyətlərə malik xammaldan hazırlandığını da bilmək istəyir. Buna görə bölgənin iqlimi, torpağı, istehsal ənənəsi və yerli ustalığı məhsulun ümumi hekayəsinin bir hissəsinə çevrilir. Belə yanaşma adi məhsulla mənşəyi və kimliyi olan məhsul arasında qiymət fərqinin yaranmasına şərait yaradır.
Rəqəmsal ticarətin genişlənməsi bu prosesə əlavə sürət verir. OECD elektron ticarəti müasir rəqəmsal iqtisadiyyatın əsas elementlərindən biri hesab edir və onun bizneslərin bazara çıxış imkanlarını genişləndirdiyini vurğulayır. Kiçik bir bölgədə fəaliyyət göstərən istehsalçı elektron mağaza, sosial şəbəkə, marketplace və rəqəmsal ödəniş sistemlərindən istifadə etməklə fiziki mağaza şəbəkəsi qurmadan daha geniş auditoriyaya çıxa bilir.
Lakin regional məhsulun böyük brendə çevrilməsi yalnız reklamla baş vermir. İstehsal gücü artdıqca xammal təminatı, qablaşdırma, logistika, sertifikatlaşdırma və keyfiyyətə nəzarət eyni sürətlə inkişaf etməlidir. Əks halda sürətlə yüksələn tələb məhsulu böyütmək əvəzinə keyfiyyət probleminə gətirib çıxara bilər. Buna görə uğurlu regional brend modeli “əvvəl satış, sonra istehsal” deyil, istehsal və bazarın paralel şəkildə böyüdülməsi üzərində qurulur.
Nəticədə gələcəyin böyük brendlərinin hamısının iri sənaye mərkəzlərindən çıxması vacib deyil. Kiçik bir ərazinin özünəməxsus məhsulu standart keyfiyyət, güclü vizual kimlik, mənşə hekayəsi, düzgün logistika və rəqəmsal satış imkanları ilə mərhələli şəkildə daha böyük bazara daşına bilər. Bu model yerli məhsulu sadəcə istehlak malından çıxararaq iqtisadi dəyəri yüksək olan brend aktivinə çevirir. Əsas məsələ məhsulun harada istehsal edilməsi deyil, onun fərqliliyinin bazara necə çatdırılmasıdır.
