Suvarmada əsas məsələ yalnız mənbədən nə qədər su götürülməsi deyil, həmin suyun nə qədərinin həqiqətən bitkinin kök zonasına çatmasıdır. Su mənbədən tarlaya gedən yolda, sahəyə verildikdən sonra və torpağın daxilində müxtəlif formalarda itirilə bilər. Buna görə suvarma səmərəliliyinin artırılması yeni su mənbələri axtarmaq qədər mühüm aqrar məsələyə çevrilib.
Açıq kanallardan sızma, səthdən buxarlanma, sahədə yaranan axıntı və suyun kök zonasından daha dərin qatlara keçməsi istifadə edilən suyun bir hissəsinin bitki üçün faydasız qalmasına səbəb ola bilər. Xüsusilə sahəyə ehtiyacdan artıq su verilməsi həm resurs itkisini artırır, həm də torpaq üçün əlavə problemlər yarada bilir. Bu səbəbdən suyun miqdarının ölçülməsi və suvarma müddətinin dəqiq müəyyənləşdirilməsi təsərrüfatın ümumi səmərəliliyinə birbaşa təsir edir.
Müasir damcı və digər idarəolunan suvarma üsullarının əsas üstünlüklərindən biri suyu daha dəqiq şəkildə bitkinin ehtiyac duyduğu sahəyə çatdırmaq imkanının olmasıdır. Lakin texnologiyanın adı özü-özlüyündə yüksək səmərəliliyə zəmanət vermir; sistemin düzgün layihələndirilməsi, təzyiqin tənzimlənməsi, boru və damladıcıların işlək saxlanılması vacibdir. FAO materiallarında da düzgün idarə olunan suvarmada yüksək sahə tətbiqi səmərəliliyinin mümkün olduğu, lakin bunun texnologiya ilə yanaşı düzgün idarəetmədən asılı olduğu vurğulanır.
Su itkisini azaltmaq üçün rəqəmsal nəzarət imkanları da genişlənir. Torpaq rütubəti sensorları fermerə suvarmaya həqiqətən ehtiyac olub-olmadığını göstərə, meteoroloji məlumatlar isə yaxın saat və günlərdə gözlənilən yağış və temperatur dəyişikliklərini nəzərə almağa imkan verə bilər. Peyk məlumatları ilə birlikdə bu sistemlər böyük təsərrüfatlarda suyun hansı sahələrə prioritet verilməklə yönəldilməsini daha dəqiq müəyyənləşdirməyə kömək edir.
İtkinin azaldılması iqtisadi baxımdan da fermerə əlavə üstünlük verir. Eyni məhsulu daha az su ilə yetişdirmək mümkün olduqda suyun nəqli və verilməsi üçün tələb olunan enerji xərcləri də müəyyən şəraitdə azala bilər. Qənaət edilən su isə əlavə əkin sahəsinin təmin edilməsinə və ya quraqlıq dövrü üçün ehtiyatın qorunmasına imkan verərək təsərrüfatın ümumi risklərini aşağı sala bilər.
Qlobal kənd təsərrüfatının qarşısında duran əsas vəzifələrdən biri daha az resursla daha çox məhsul istehsal etməkdir. FAO-nun hesablamalarına görə, 2050-ci ilədək kənd təsərrüfatının 2012-ci illə müqayisədə 50 faiz daha çox ərzaq, yem və lif istehsal etməsi tələb olunacaq, eyni zamanda şirin suya ümumi tələbatın da yüksələcəyi gözlənilir. Belə şəraitdə suvarmada qarşısı alınan hər bir itki sadəcə qənaət deyil, gələcək məhsuldarlığın qorunmasına xidmət edən əlavə resurs deməkdir.
