Əkin üçün yararlı torpaqların səmərəli şəkildə istehsala cəlb olunması kənd iqtisadiyyatında yeni gəlir və məşğulluq imkanları yarada bilər. Uzun müddət istifadəsiz qalan və ya aşağı məhsuldarlıqla istifadə olunan sahələrin yenidən becərilməsi yalnız əkin həcminin böyüməsi demək deyil. Bu torpaqlarda toxuma, texnikaya, suvarmaya və əmək qüvvəsinə əlavə tələbat yaranır. Bunun nəticəsində istehsala qaytarılan hər sahə ətrafında yeni iqtisadi dövriyyə formalaşa bilir.
Lakin müasir kənd təsərrüfatında məqsəd bütün mümkün torpaqları sadəcə əkinə çevirmək deyil. Ərazinin su ehtiyatları, torpaq keyfiyyəti, iqlim xüsusiyyətləri və uzunmüddətli münbitlik imkanları nəzərə alınmadan genişlənmə dayanıqlı nəticə verməyə bilər. Buna görə torpağın analiz edilməsi, uyğun məhsulun seçilməsi və növbəli əkin sisteminin qurulması daha böyük əhəmiyyət daşıyır. İstehsala qaytarılan sahənin uzun illər məhsuldar qalması onun bir mövsümlük nəticəsindən daha vacib hesab olunur.
Su təminatı bu prosesdə əsas amillərdən biridir. FAO-nun aktual məlumatlarına görə, dünyadakı əkin sahələrinin yalnız 23 faizi suvarma infrastrukturu ilə təmin olunub, lakin həmin sahələr qlobal bitkiçilik məhsullarının dəyərinin 48 faizini yaradır. Suvarılan torpaqlarda məhsuldarlıq yağışdan asılı sahələrlə müqayisədə orta hesabla 76 faiz yüksəkdir. Bununla yanaşı, suvarılan torpaqların 60 faizdən çoxunun yüksək və ya çox yüksək su stressi olan ərazilərdə yerləşməsi resurslardan qənaətlə istifadə edilməsinin vacibliyini göstərir.
Əkin sahəsinin istehsala qaytarılması kənddə yalnız fermerin qazancını artırmır. Məhsul çoxaldıqca onu daşıyan nəqliyyat vasitələrinə, saxlayan anbarlara, qablaşdıran müəssisələrə və satışla məşğul olan bizneslərə də ehtiyac yüksəlir. Bu iqtisadi fəaliyyət kənd daxilində pul dövriyyəsinin genişlənməsinə və yeni xidmət sahələrinin yaranmasına səbəb ola bilər. Beləliklə, torpaqdan əldə olunan məhsul başqa sahibkarlıq istiqamətlərinin də xammal və gəlir mənbəyinə çevrilir.
Torpaqların istehsala qaytarılmasında əsas uğur göstəricisi yalnız neçə hektarın əkilməsi deyil, həmin sahələrin hansı səmərəliliklə işlədilməsidir. Su, gübrə, toxum və əmək xərcləri düzgün idarə edildikdə yeni əkin sahələri daha dayanıqlı gəlir yarada bilər. Müasir aqrar yanaşma buna görə genişlənmə ilə məhsuldarlığı paralel şəkildə nəzərdən keçirir. Torpağın potensialı düzgün qiymətləndirildikcə kənd təsərrüfatının iqtisadi gücü də daha sağlam əsaslar üzərində böyüyür.
