Dünya əhalisinin artması, şəhərləşmənin sürətlənməsi və istehlak vərdişlərinin dəyişməsi kənd təsərrüfatından daha çox və daha sabit ərzaq istehsalı tələb edir. Bu prosesdə su əsas istehsal amillərindən biri olaraq qalır, çünki bitkinin inkişafı, torpaqdakı qida maddələrinin mənimsənilməsi və məhsulun formalaşması birbaşa rütubət rejimindən asılıdır. Buna görə əkin sahəsinə verilən su yalnız həmin günün aqrotexniki tədbiri deyil, gələcək ərzaq təminatına yatırılan sərmayə kimi qiymətləndirilir. Torpağa düzgün zamanda çatdırılan su nəticədə taxıla, tərəvəzə, meyvəyə və insanların gündəlik süfrəsində yer alan digər məhsullara çevrilir.
Müasir kənd təsərrüfatında əsas məsələ daha çox su istifadə etmək deyil, hər kubmetr sudan daha yüksək nəticə almaqdır. Su məhsuldarlığı anlayışı məhz istehsal olunan məhsulun istifadə edilən suyun miqdarına nisbətini göstərir və dünyanın su qıtlığı yaşayan regionlarında xüsusi əhəmiyyət daşıyır. Son elmi araşdırmalar da göstərir ki, eyni iqlim şəraitində belə su məhsuldarlığı regionlar arasında ciddi şəkildə fərqlənə bilər və bu fərq suvarma üsulu, torpağın xüsusiyyətləri, temperatur, yağıntı və təsərrüfat idarəçiliyindən asılıdır. Buna görə gələcəyin aqrar təsərrüfatlarında suyun miqdarı qədər onun yaratdığı məhsulun dəyəri də əsas göstəricilərdən biri olacaq.
Torpağın su ilə təminatı bitkinin qida maddələrindən istifadə imkanlarına da təsir göstərir. Yetərli rütubət olmadıqda gübrə torpaqda mövcud olsa belə, kök sistemi həmin qida elementlərini lazımi səviyyədə mənimsəyə bilmir. Digər tərəfdən, həddindən artıq suvarma qida maddələrinin kök zonasından yuyulmasına, torpağın hava rejiminin pozulmasına və məhsuldarlığın aşağı düşməsinə səbəb ola bilər. Bu səbəbdən müasir əkinçilikdə suvarma ilə gübrələmənin bir-birindən ayrı deyil, vahid idarəetmə sistemi çərçivəsində planlaşdırılması geniş yayılır.
Xüsusilə istixana təsərrüfatlarında su və qida maddələrinin eyni sistem vasitəsilə idarə olunması daha dəqiq nəticələr verir. Aparılan müasir tədqiqatlar suvarma səviyyəsi ilə üzvi və mineral gübrələrin düzgün kombinasiyasının bitkinin su istifadəsinə, azotun mənimsənilməsinə və məhsuldarlığa ciddi təsir göstərdiyini ortaya qoyur. Bu yanaşma fermerə eyni zamanda həm suya, həm gübrəyə qənaət etmək, həm də bitkinin ehtiyac duyduğu qidanı doğru anda kök zonasına çatdırmaq imkanı verir. Nəticədə hər litr su yalnız rütubət deyil, məhsulun formalaşması üçün lazım olan qida maddələrinin də daşıyıcısına çevrilir.
Gələcək ərzaq təhlükəsizliyi baxımından torpaqla su arasında bu əlaqənin qorunması həyati əhəmiyyət daşıyır. Quraqlıq dövrlərinin uzandığı, temperaturun yüksəldiyi və yağıntıların daha qeyri-sabit olduğu şəraitdə təsərrüfatların su ehtiyatını əvvəlki kimi sərbəst istifadə etməsi getdikcə çətinləşir. Buna görə su anbarlarının idarə edilməsindən damcı sistemlərinə, torpaq rütubəti sensorlarından peyk müşahidələrinə qədər bütün texnologiyaların ortaq məqsədi suyun daha düzgün zamanda istifadə edilməsidir. Fermerin bu gün verdiyi su qərarı bir neçə ay sonra bazara çıxacaq məhsulun miqdarına təsir göstərir.
Torpağa verilən hər damlanın sonunda insanın gündəlik həyatına uzanan böyük bir istehsal zənciri dayanır. Su toxumu cücərdir, bitkini yetişdirir, məhsulu formalaşdırır və həmin məhsul emal, logistika və ticarət mərhələlərindən keçərək süfrəyə çatır. Buna görə kənd təsərrüfatında suya qənaət yalnız fermerin xərcinin azaldılması deyil, gələcək nəsillərin ərzaq təminatının qorunması məsələsidir. Bu gün torpağa ağılla verilən su sabah dünyanın süfrəsində bərəkət kimi görünəcək.
