Əkinçilik min illərdir insan əməyinin təbiətlə qurduğu ən böyük əməkdaşlıqlardan biridir. Texnologiyalar dəyişsə də, məhsulun başlanğıcında yenə toxum, onun inkişafında su, bütün prosesin arxasında isə insan zəhməti dayanır. Lakin müasir dövrdə bu üç amilin hər biri əvvəlkindən daha dəqiq hesablamalar tələb edir. İqlim dəyişiklikləri, su çatışmazlığı və artan ərzaq tələbatı ənənəvi təsərrüfat modelini sürətlə dəyişdirir.
Toxum fermerin torpağa qoyduğu ilk sərmayədir. Keyfiyyətli toxum yalnız yüksək məhsul potensialı deyil, xəstəliklərə, temperatur dəyişikliklərinə və su çatışmazlığına qarşı daha yaxşı uyğunlaşma imkanı da yarada bilər. Buna görə seleksiya proqramlarında məhsuldarlıqla yanaşı davamlılıq xüsusiyyətləri də ön plana keçir. Genetik müxtəlifliyin qorunması isə gələcəkdə dəyişən şəraitə uyğun yeni sortların yaradılması üçün qiymətli ehtiyat rolunu oynayır.
Toxumun potensialını ortaya çıxaran əsas qüvvələrdən biri sudur. Bitkinin müxtəlif inkişaf mərhələlərində suya ehtiyacı dəyişdiyindən suvarmanın vaxtı və miqdarı məhsulun nəticəsinə ciddi təsir göstərir. FAO qeyd edir ki, bitkinin su tələbatı iqlimə, mövsümə, torpağın xüsusiyyətlərinə və yetişdirilən məhsula görə əhəmiyyətli dərəcədə dəyişir. Buna görə müasir suvarma strategiyası sabit cədvəldən daha çox sahənin real vəziyyətinə əsaslanan idarəetməyə doğru gedir.
Qızıl üçbucağın üçüncü tərəfi isə insan zəhmətidir, lakin bugünkü fermerin zəhməti yalnız fiziki əməkdən ibarət deyil. Fermer torpağın analizini oxumalı, hava proqnozlarını izləməli, suvarma sistemlərini idarə etməli və məhsulun bazara çıxarılmasını planlaşdırmalıdır. Rəqəmsal kənd təsərrüfatının genişlənməsi ilə fermer eyni zamanda məlumatla işləyən idarəçiyə çevrilir. Təcrübə ilə elmi bilik birləşdikcə zəhmətin nəticəsi də daha səmərəli olur.
Bu yanaşmanın əhəmiyyəti dünya əhalisinin ərzağa tələbatının yüksəldiyi bir dövrdə daha aydın görünür. OECD–FAO proqnozlarında 2034-cü ilədək qlobal kənd təsərrüfatı və balıqçılıq məhsullarına istehlakın artacağı, istehsal yüksəlişində isə məhsuldarlığın mühüm rol oynayacağı bildirilir. Bu, fermerin qarşısına eyni torpaq və su ehtiyatlarından daha səmərəli istifadə etmək vəzifəsi qoyur. Sadəcə daha çox əkmək deyil, daha ağıllı istehsal etmək əsas məqsədə çevrilir.
Beləliklə, müasir əkinçiliyin qızıl üçbucağı olan su, toxum və zəhmət bir-birindən ayrıldıqda öz gücünün böyük hissəsini itirir. Yaxşı toxum düzgün suvarılmadıqda, bol su uyğun toxum olmadıqda, hər ikisi isə bilikli insan əməyi ilə idarə edilmədikdə gözlənilən nəticəni verməyə bilər. Gələcəyin fermeri bu üç qüvvəni texnologiya və elmi biliklə birləşdirən fermer olacaq. Bərəkətin yeni formulu da məhz burada yaranır.
