Torpaq zahirən sakit görünür, lakin onun daxilində mürəkkəb bioloji və fiziki proseslər davam edir. Bitkinin kökləri, üzvi maddələr, minerallar, su və saysız-hesabsız mikroorqanizmlər birlikdə məhsuldarlığın əsasını təşkil edən sistemi yaradır. Bu sistemin fəaliyyətində su xüsusi rol oynayır, çünki bitkinin torpaqdakı qida maddələrindən istifadə etməsi üçün uyğun rütubət mühiti lazımdır. Buna görə su torpağın potensialını hərəkətə gətirən əsas vasitələrdən biri hesab edilir.
Ancaq torpağa nə qədər çox su verilsə, bir o qədər yaxşı nəticə alınacağı düşüncəsi müasir əkinçilikdə keçərli deyil. Həddindən artıq suvarma müəyyən şəraitdə kök zonasındakı hava rejimini poza, qida maddələrinin yuyulmasını sürətləndirə və drenaj problemlərini ağırlaşdıra bilər. Az su isə bitkini stressə salaraq inkişaf və məhsuldarlığı zəiflədə bilər. Əsas məsələ torpağın və bitkinin ehtiyacına uyğun rütubət balansının qorunmasıdır.
Burada torpağın strukturu xüsusi əhəmiyyət daşıyır. Müxtəlif torpaq növlərinin suyu qəbul etmək, saxlamaq və kök zonasına ötürmək qabiliyyəti eyni deyil. FAO-nun suvarma metodologiyasında da bitkinin su tələbatının müəyyən edilməsində torpaq rütubətinin dəyişməsi, effektiv yağıntı və evapotranspirasiya kimi göstəricilər birlikdə nəzərə alınır. Deməli, düzgün suvarma üçün təkcə hava şəraitini deyil, torpağın öz xüsusiyyətlərini də bilmək lazımdır.
Müasir fermerlər bu görünməyən prosesi sensorların köməyi ilə daha yaxşı izləyə bilirlər. Torpaq rütubətinin müxtəlif dərinliklərdə ölçülməsi suyun kök zonasına çatıb-çatmadığını və növbəti suvarmanın nə zaman lazım olduğunu müəyyən etməyə kömək edir. Bu məlumatlar hava proqnozları və bitkinin inkişaf mərhələsi ilə birləşdirildikdə daha dəqiq qərarlar vermək mümkündür. Beləliklə, fermer torpağın ehtiyacını təxmin etmək əvəzinə onu ölçə bilir.
Sağlam torpağın qorunması isə suvarmanın təsirini daha uzunmüddətli edir. Növbəli əkin, bitki qalıqlarının düzgün idarə edilməsi, kompost və digər üzvi maddələrin tətbiqi, eroziyanın qarşısının alınması torpağın strukturunun yaxşılaşdırılmasına xidmət edir. OECD–FAO-nun perspektiv qiymətləndirməsində də növbəli əkin, qarışıq əkinçilik, kompost əsaslı qida idarəçiliyi və dəqiq təsərrüfat texnologiyaları daha dayanıqlı istehsala aparan istiqamətlər arasında göstərilir. Məhsuldarlığın gələcəyi torpaq və suyun ayrı-ayrılıqda deyil, vahid sistem kimi idarə edilməsindən keçir.
Dünya kənd təsərrüfatının qarşısında duran vəzifə daha az resurs itkisi ilə daha çox və daha dayanıqlı məhsul istehsal etməkdir. Su ehtiyatlarına təzyiq artdıqca torpağın hər damladan maksimum fayda götürə bilməsi daha qiymətli olacaq. Bu səbəbdən gələcəyin məhsuldar tarlası yalnız çox su alan deyil, aldığı suyu qoruyan və bitkiyə səmərəli ötürən torpaq olacaq. Damla torpağa düşür, amma onun yaratdığı güc toxumdan başlayaraq bütün ərzaq zəncirinə yayılır
