Əkin sahəsinə verilən su ilk baxışdan sadə bir istehsal mərhələsi kimi görünə bilər, lakin həmin su torpağın daxilində mürəkkəb bioloji və fiziki proseslərin başlanmasına şərait yaradır. Rütubət toxumun cücərməsindən kök sisteminin formalaşmasına, qida maddələrinin mənimsənilməsindən məhsulun yetişməsinə qədər bütün inkişaf mərhələlərində mühüm rol oynayır. Su çatışmazlığı bitkinin inkişafını zəiflədə bildiyi kimi, həddindən artıq su da kök sisteminə və torpağın strukturuna mənfi təsir göstərə bilər. Buna görə yüksək məhsuldarlığın əsas şərtlərindən biri suyun düzgün miqdarda və düzgün zamanda verilməsidir.
Qlobal kənd təsərrüfatında suvarmanın əhəmiyyəti rəqəmlərdə də aydın görünür. Suvarma infrastrukturu ilə təmin edilən sahələr dünya əkin torpaqlarının təxminən dörddəbirini təşkil etsə də, qlobal bitkiçilik istehsalının dəyərində onların payı xeyli yüksəkdir. Bu vəziyyət xüsusilə yağışların qeyri-sabit olduğu və uzun quraqlıq dövrlərinin müşahidə edildiyi ərazilərdə suvarmanın istehsal üçün həlledici əhəmiyyətini göstərir. Lakin gələcək üçün əsas məsələ suvarılan sahələrin sadəcə genişləndirilməsi deyil, mövcud sistemlərin daha səmərəli işləməsidir.
Bu məqsədlə damcı və mikro suvarma texnologiyalarına maraq artır. Suyun birbaşa bitkinin kök zonasına yönəldilməsi səthdə baş verən lazımsız itkiləri azaltmağa və suvarmanın daha dəqiq idarə edilməsinə imkan yaradır. Avtomatlaşdırılmış sistemlər torpaq rütubəti və hava məlumatları ilə birləşdirildikdə suvarma vaxtını və müddətini real ehtiyaca uyğun dəyişmək mümkün olur. Belə sistemlər xüsusilə yüksək dəyərli tərəvəzçilik, bağçılıq və intensiv istehsal sahələrində mühüm vasitəyə çevrilir.
Ancaq texnologiya özü məhsul yaratmır və insan zəhməti yenə də kənd təsərrüfatının mərkəzində qalır. Sahənin hazırlanması, uyğun toxum və sortun seçilməsi, bitkinin inkişafının izlənməsi, zərərvericilərə qarşı mübarizə və məhsul yığımının vaxtında aparılması fermerin bilik və təcrübəsindən asılıdır. Yeni texnologiyalar bu zəhməti əvəz etməkdən daha çox, qərarların dəqiqliyini artırmağa xidmət edir. Ən yüksək nəticə isə texnologiya ilə fermer təcrübəsinin bir-birini tamamladığı təsərrüfatlarda əldə olunur.
İqlim dəyişməsi bu əmək və texnologiya vəhdətini daha vacib edir. Temperaturun yüksəlməsi və yağıntı rejimlərinin dəyişməsi bəzi bölgələrdə suvarmaya olan tələbatı artırır, eyni zamanda su mənbələrinin davamlılığı ilə bağlı yeni risklər yaradır. Buna görə fermerlər əkin vaxtından məhsul seçiminə qədər daha çevik qərarlar verməli, quraqlığa davamlı sortlardan və suya qənaət edən üsullardan istifadə etməlidirlər. Kənd təsərrüfatında dayanıqlılıq getdikcə istehsalın əsas göstəricilərindən birinə çevrilir.
Torpağı canlandıran su olsa da, həmin torpaqdan məhsul almaq üçün insanın biliyi, zəhməti və düzgün qərarları tələb olunur. Müasir təsərrüfatın uğuru suyun miqdarı ilə deyil, həmin suyun nə qədər ağıllı idarə olunması və zəhmətin nə qədər səmərəli təşkil edilməsi ilə ölçülür. Hər düzgün suvarılmış sahə daha sabit məhsula, hər qorunan su ehtiyatı isə gələcək istehsal imkanlarının saxlanmasına xidmət edir. Su ilə zəhmətin vəhdəti kənd təsərrüfatının dəyişməyən bərəkət formuludur.
